Tijdens het WK voetbal afgelopen zomer en ook recent tijdens wedstrijden in de Champions League was er de roep om elektronische hulpmiddelen. Vooral om vast te kunnen stellen of een bal nu wel of niet achter de doellijn is geweest. Al kun je meerdere toepassingen voor die elektronische hulpmiddelen bedenken. Noem het maar een extra scheidsrechter om de rechtvaardigheid in het voetbal te waarborgen.
Rechtvaardigheid die dan wel vooral en alleen van de scheidsrechter moet komen. Want voetballers zelf:
- hebben de bal nooit aangeraakt als hij uit gaat
- begrijpen er niets van als zij worden afgefloten voor een overtreding
- zijn zeer bereidwillig om hun tegenstander aan een gele kaart te helpen als er een overtreding tégen hen wordt begaan
- maken veelvuldig overtredingen om maar te winnen en noemen dat ‘professioneel’
- zijn zwaar gewond na een overtreding, maar gelukkig herstellen zij allemaal net zo snel als Wolverine (stripfiguur uit the X-man)
Scheidsrechters worden voortdurend ‘professioneel’ bespeeld door spelers, trainers en bestuurders. Maakt een scheidsrechter een fout in hun ogen dan wordt hij onmiddellijk belaagd. Fouten die voetballers zelf maken horen bij het spel. Afgelopen weekeinde waren twee scheidsrechters ‘verbannen’ naar de eerste divisie. Zij hadden ieder een grote fout gemaakt in de laatste wedstrijd die zij in de eredivisie floten. Recent nog heeft zich een verbijsterende discussie afgespeeld tussen de KNVB en Bayern München over de blessures van Arjan Robben en Mark van Bommel. Want voetbal is big business geworden. Er staan enorme, vooral financiële, belangen op het spel.
Geen wonder dat de roep om meer controle steeds luider wordt. Echt en onecht zijn bijna niet meer van elkaar te onderscheiden. Maar lossen we dat nu echt op met elektronische hulpmiddelen? Of bevestigen we daarmee juist de huidige voetbalcultuur? Dat het normaal is om je tegenstander een gele kaart aan te smeren als hij een overtreding begaat. Dat je het natuurlijk nooit zelf bevestigt dat die bal achter de doellijn was en het dus een doelpunt is. Dat je gewoon toegeeft dat je een fout hebt gemaakt. Dat je accepteert dat ook een scheidsrechter een mens is en fouten kan maken.
Ik denk dat invoering van elektronische hulpmiddelen een ‘meer van hetzelfde’ oplossing is. Dat die hulpmiddelen alleen maar de bestaande voetbalcultuur bevestigen. Het zal spelers, trainers en bestuurders alleen maar prikkelen om er slimmer mee om te gaan. Het doorbreekt niet het gedrag dat ten grondslag ligt aan de huidige voetbalcultuur en dat alle betrokkenen in stand houden.
